ΙΣΤΟΡΙΑ Ν1 | Ώρα Μηδέν
Έκλεισα το τηλέφωνό μου. Είχα αργήσει, είχε μπει μες στην πόλη, τον οδήγησα όσο καλύτερα μπορούσα αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να δίνω ακριβείς οδηγίες. Είχα αγχωθεί, δεν ήθελα να τον αφήσω να περιμένει ούτε λεπτό. Μόλις είχα βγει από το μπάνιο. Ντύθηκα όσο ποιο γρήγορα μπορούσα. "Γρήγορα πήγαινε κοντά του..." ήταν το μονό που σκεφτόμουν. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. - Πες μου τι βλέπεις. Ναι... ξέρω που είναι αυτό, είσαι κοντά, μείνε εκεί, έρχομαι. "Ωραία αρχή" σκέφτηκα. Κατέβηκα τις σκάλες σαν αθόρυβη γάτα, τρέχοντας. Σταμάτησα την πόρτα μη βροντήσει. Έβρεχε, αυτό μου έλειπε! Ξεκίνησα το τρέξιμο. Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη αντοχή ή ταχύτητα στο τρέξιμο μα εκείνη τη στιγμή μπορώ να πω ότι θα κατατρόπωνα οποιοδήποτε ολυμπιονίκη μου πήγαινε κόντρα. Για πότε βρέθηκα στην άκρη του πάρκου και από κει στο δρόμο, με σκυλιά να με έχουν πάρει στο κατόπι και να μη με φτάνουν, ούτε που το κατάλαβα. Όταν έστριψα στον δρόμο που ήταν μισό χιλιόμετρο από το σπίτι μου και ένιωσα το...