ΙΣΤΟΡΙΑ Ν1 | Ώρα Μηδέν

Έκλεισα το τηλέφωνό μου. Είχα αργήσει, είχε μπει μες στην πόλη, τον οδήγησα όσο καλύτερα μπορούσα αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να δίνω ακριβείς οδηγίες. Είχα αγχωθεί, δεν ήθελα να τον αφήσω να περιμένει ούτε λεπτό. Μόλις είχα βγει από το μπάνιο. Ντύθηκα όσο ποιο γρήγορα μπορούσα. "Γρήγορα πήγαινε κοντά του..." ήταν το μονό που σκεφτόμουν.

 

Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.

 

- Πες μου τι βλέπεις. Ναι... ξέρω που είναι αυτό, είσαι κοντά, μείνε εκεί, έρχομαι.

 

"Ωραία αρχή" σκέφτηκα. Κατέβηκα τις σκάλες σαν αθόρυβη γάτα, τρέχοντας. Σταμάτησα την πόρτα μη βροντήσει. Έβρεχε, αυτό μου έλειπε! Ξεκίνησα το τρέξιμο. Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη αντοχή ή ταχύτητα στο τρέξιμο μα εκείνη τη στιγμή μπορώ να πω ότι θα κατατρόπωνα οποιοδήποτε ολυμπιονίκη μου πήγαινε κόντρα. Για πότε βρέθηκα στην άκρη του πάρκου και από κει στο δρόμο, με σκυλιά να με έχουν πάρει στο κατόπι και να μη με φτάνουν, ούτε που το κατάλαβα. Όταν έστριψα στον δρόμο που ήταν μισό χιλιόμετρο από το σπίτι μου και ένιωσα τους μύες μου να καίνε και τα πνευμόνια μου να πονάνε κατάλαβα ότι σαν να το είχα παρατραβήξει λίγο με το τρέξιμο.

 

Προσπάθησα να ελαττώσω ταχύτητα μα το κορμί μου δεν υπάκουε στις εντολές μου, σα να είχα βάλει αυτόματο πιλότο. Πλησίαζα... είναι στην επομένη στροφή. Τον βλέπω, το τηλέφωνο μου ξαναχτυπά, δεν κάνω τον κόπο να το πιάσω να το σηκώσω απλά πλησιάζω. Γυρνά προς το μέρος μου. Χαμογελά, χαμόγελο κι εγώ. Φοράει μαύρο κουστούμι, γραβάτα, κρατά μια μαύρη ομπρέλα κι εγώ είμαι με τα αθλητικά, το κολάν και το πλεχτό το ζακετάκι. Καθόλου ο τρόπος που ήθελα να τον υποδεχτώ αλλά ποιος νοιάζεται. Τρέχω τα υπόλοιπα μετρά που μας χωρίζουν, θέλω να πηδήξω στην αγκαλιά του.

 

"Συγκρατήσου..." λέω μέσα μου - δεν είσαι καμιά παιδούλα.

 

Πήγα κοντά του λαχανιασμένη. Προσπαθούσα να σκεφτώ κάτι να πω. Μου έλεγαν πάντα ότι δεν έχω τίποτα στο κεφάλι μου αλλά όχι και έτσι.

 

- Καλώς σε βρήκα... κατάφερα να πω.

 

- Καλώς με βρήκες... είπε και μου άνοιξε την αγκαλιά του. Έπεσα μέσα της.

"Ήρθε, ήρθε για μένα". Μονό αυτό ήταν στο μυαλό μου. Με κράτησε απαλά μες στην αγκαλιά του, ήμουν μια πορσελάνινη κούκλα που θα έσπαγε, τα απαλά του χείλια δε με αφήναν να σκεφτώ κάτι άλλο. Δεν άντεξα, πίεσα την γλώσσα μου στο στόμα του να βρω τη δίκια του. Αυτό το φιλί το περίμενα, το ήθελα, είναι δικό μου ή... λάθος αυτό το φιλί είναι δικό του.

 

- Μήπως να πηγαίναμε σπίτι σου;... ρώτησε.

 

- Ναι... απάντησα.

 

Πήγαμε στο αμάξι και μου άνοιξε την πόρτα να μπω μέσα. "Πάνω από όλα κύριος..." σκέφτηκα. Πριν ξεκινήσουμε πέσαμε πάλι ο ένας πάνω στον άλλο. Νομίζω ότι και οι δυο θέλαμε να βεβαιωθούμε ότι δεν ήταν όνειρο.

 

Όχι δεν ήταν.

 

-----

 

Καθόταν στο κρεβάτι μπροστά μου.

 

- Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις είπε.

 

Ήξερα. Κάθισα στα γόνατα μπροστά του ακούμπησα το κεφάλι μου στους μηρούς του, τους έσφιξα στην αγκαλιά μου, τους φίλησα. Μετά από τόση σκέψη ήταν μαζί μου, χάιδευε τα μαλλιά μου απαλά. Θα είναι η πρώτη φορά που θα προσφέρω τον εαυτό μου σε Εκείνον, αγωνιά και νευρικότητα, σαν παρθένα σε νυφικό κρεβάτι. Κάτι τέτοιο περίπου ήμουν.

 

- Πάρε με στο στόμα σου διέταξε.

 

Τον έπιασα στα χέρια μου, ακούμπησα την γλώσσα μου στο κεφάλι του απαλά, το έφερα δυο κύκλους πιέζοντας το, έβαλα τα χείλη μου πάνω κατέβασα το κεφάλι μου αργά και σταθερά μέχρι την βάση του και μετά πάλι έξω κι επανέλαβα την κίνηση άλλες δυο φορές. Μια ουδέτερη γεύση πλημμύρισε το στόμα μου. Ήταν σκληρός όταν τον πήρα στο στόμα μου μα έγινε πέτρα όταν άρχισα ταυτόχρονα να τον ρουφάω και να παίζω με τη γλώσσα μου. Αργά και σταθερά τον εξαφάνιζα στο βάθος του λαιμού μου σφίγγοντας απαλά τα χείλη μου. Πάλεψα με την ανάσα μου να κρατήσω ένα ρυθμό. Η υγρασία ανάμεσα στα ποδιά μου άρχισε να φουντώνει. Ικανοποιούσα τις ορέξεις του.

 

Αύξησα το ρυθμό μου σταθερά και την πίεση τις γλώσσας μου. Μου έπιασε τα μαλλιά και μου πίεσε το κεφάλι μου προς τα κάτω δυνατά. Καρφώθηκε στο λαιμό μου. Πνιγόμουν μα ήθελα να του δώσω ότι καλύτερο μπορούσα. Ο ρυθμός έγινε πιο γρήγορος, πιο απαιτητικός, βίαιος, σα να ήθελε να σφηνωθεί στον λαιμό μου, να βεβηλώσει το στόμα μου. Έχασα το ρυθμό τις ανάσας μου, κόντεψα να πνιγώ από τα σάλια μου αλλά κράτησα τον έλεγχο.

ούτε αυτή, είναι πολύ μαλακή. Χμ... αυτή είναι ότι πρέπει.

Κρατούσε στο χέρι του μια ζώνη με ασπρόμαυρα σχεδία. Την είχα αγοράσει αυτό το καλοκαίρι. Σίγουρα όταν την πήρα δεν είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου.

 

- Σκύψε... με διέταξε και υπάκουσα. Φτιάξε την καμπύλη στην μέση σου... έτσι.

 

Έκανε ένα βήμα πίσω, όσο του επέτρεπε ο χορός του μικρού μου δωματίου. Η ζώνη έπεσε πάνω μου, ο πόνος της έμοιαζε με αυλάκι φωτιάς πάνω στο δέρμα που είχε ακουμπήσει. Κάθισα ακίνητη και προσπάθησα να μη φωνάζω δυνατά, το μυαλό μου μπήκε σε μια κατάσταση παύσης. Ποτέ πριν στην ζωή μου δεν είχα ζήσει κάτι τέτοιο. Μου άρεσε;... δεν ξέρω, ναι, ίσως, δεν ξέρω. Ήταν Εκείνος που κρατούσε τη ζώνη. Το μόνο που ήθελα ήταν να προσφέρω σε Εκείνον τα πάντα. Κάθε που σταματούσε και με κοίταζε να δει πως είμαι. Του χαμογελούσα να του δείξω ότι είμαι καλά κΙ αντέχω, για σένα αντέχω. Το δέρμα μου κοκκίνισε, έκαιγε, δεν ήθελα να κλάψω από φόβο μην του δώσω την ιδέα πως δεν αντέχω και φύγει. Αυτό με τρόμαζε πιο πολύ από κάθε ζώνη του κόσμου.

 

Μετά από λίγο σταμάτησε.

- Αυτές είναι για την προθέρμανση... είπε χαϊδεύοντας το κόκκινο μου δέρμα. Τώρα θα μπούμε στις πραγματικά δυνατές. Μέτρα...

 

Η ζώνη έπεσε πάνω στους γλουτούς μου, πιο δυνατά από πριν, άρχισα να μετρώ. Κάθε χτύπημα πονούσε πιο πολύ από το προηγούμενο. Στο 10 σφίχτηκα στο 20 προσπαθούσα να ελέγχω την ανάσα μου στο 30 προσπαθούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου στο 40 έτρεμε το σώμα μου πάλευα με τον εαυτό μου να το σταματήσω. Αντέχω, αντέχω, η φωνή μου έσπασε, τα δάκρυα μου κύλισαν. 50... και σταμάτησε.

 

Το τρέμουλο μου ήταν δυνατό, τα δάκρυα μου επίσης, δε μπορούσα να ελέγξω τίποτα από τα δυο.

 

- Μείνε ακίνητη...

 

Με άγγιξε. Το χέρι του έφερε περισσότερους λυγμούς, το δέρμα μου δροσιζόταν κάτω από το άγγιγμα του, αυτή η απαλότητα του με έκανε να τρέμω πιο πολύ. Ήρθε από πίσω μου και με μια κίνηση διείσδυσε πίσω μου, κράτησα την ανάσα μου.

 

Πόνος. Αφόρητος, δυνατός πόνος, προσπάθησα να ελέγξω τον εαυτό μου να μην κάνω ακουσία κίνηση να ξεφύγω. Ήξερα ότι δε θα του άρεσε. Μου ξέσχιζε τα σωθικά. Καιγόμουν εξωτερικά και εσωτερικά. Έσφιξε τους γλουτούς μου ένα νέο κύμα πόνου με παρέλυσε, αναμειγμένο με ηδονή. Σε λίγο ο πόνος σταμάτησε και έμεινε μονό η ηδονή. Σε κάθε κίνηση του έλιωνα, ήθελα να ουρλιάξω από ευχαρίστηση! Μου έκλεισε το στόμα με το χέρι του.

 

- Απαγορεύεται να τελειώσεις, μόνο εγώ θα τελειώσω, κατάλαβες πουτανάκι μου;

 

Έγνεψα ναι. Το να μην τελειώσω ήταν κάτι δύσκολο, φυσικά δεν μου το έκανε εύκολο. Βρήκε το σημείο μου και επικεντρώθηκε εκεί δυνατά. Έφτασα στο σημείο να θέλω να τελειώσω. 3 φορές κρατήθηκα με μεγάλη προσπάθεια, όταν λίγο πριν χύσει έγινε πιο άγριος. Ένοιωσα το κορμί μου να τρέμει. Κράτησα την ανάσα μου. Δεν παρακούμε εντολές, σε αυτό ήταν σαφής από την αρχή. Δεν έπρεπε να τελειώσω. Τέλειωσε μέσα μου δυνατά, στο βάθος του κώλου μου, δε σταμάτησε όμως να κουνιέται, με τρέλαινε. Έτρεμα, αυτή η στέρηση της ευχαρίστησης με βασάνιζε πιο πολύ και από τον πόνο. Νόμιζα...

 

- Τελείωσες καμάρι μου;... με ρώτησε περνώντας το χέρι του από το στόμα μου.

 

- Όχι αφέντη μου.

 

- Ωραία, ξάπλωσε. Τώρα θα τελειώσεις αλλά όπως θέλω εγώ.

 

- Μάλιστα Αφέντη μου.

 

- Ανάσκελα στο κρεβάτι γρήγορα.

 

Ξάπλωσα, ήρθε δίπλα μου και κάθισε το κρεβάτι. Ήταν σιωπηλός το βλέμμα του ένα αίνιγμα. Μια αγωνία και ένας φόβος ξύπνησε μέσα μου. Τώρα τι;" σκέφτηκα.

 

- Θα πρέπει να μάθεις πώς να τελειώνεις κατά εντολή. Τέλειωσε.

 

Πήγα να αγγίξω το με το χέρι μου την κλειτορίδα. Με σταμάτησε πιάνοντας τα χέρια μου και φέρνοντας τα πάνω από το κεφάλι μου. Τον κοίταξα μπερδεμένη.

 

- Σου είπα να τέλειώσεις, όχι να παίξεις με το μουνάκι σου.

 

Εξακολουθούσα να μην ξέρω τι να κάνω. Μου φάνταζε αδιανόητο πως μπορεί κάποιος να τελειώσει χωρίς άλλους παράγοντες; Εδώ δεν το κατάφερνα καλά ούτε καν με αυτούς τις περισσότερες φορές.

Χαμογέλασα προσπαθώντας να κερδίσω πάλι την ανάσα μου και τον έλεγχο του κορμιού μου. Με πηρέ αγκαλιά. Σκούπισε τα δάκρυα μου φίλησε την κορυφή του κεφαλιού μου.

 

- Ηρέμησε. είπε με γλυκιά φωνή γεμάτη τρυφερότητα. Χαμογελούσα.

 

- Τι θα κάνω με σένα μου λες;

 

Το χαμόγελο μου έγινε πιο ζωντανό.

 

- Ό,τι θες, Αφέντη μου. Ό,τι θες...

👤 Από: antreasrap