ΘΥΣΙΑ

Την αγαπούσε με μια αγάπη σπάνια, αληθινή, με μια φλόγα που δεν έσβηνε, όσο κι αν πόναγε. Ήταν για εκείνον ο κόσμος, η αρχή και το τέλος, και δίπλα της έμενε, έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα.

Κι όταν έμαθε την προδοσία της, η καρδιά του ράγισε, μα εκείνος δεν έφυγε, δεν έκανε βήμα μακριά.

Έβαλε τον πόνο του στην άκρη, κατάπιε τα δάκρυα, και στάθηκε πλάι της, όπως πάντα, βράχος σιωπηλός.

Εκείνη τον κοίταζε με βλέμμα γεμάτο ενοχή, μα ήξερε πως η αγάπη του ήταν εκεί, αμετάβλητη. Ήθελε να τον ξανακερδίσει, μα δεν έκανε τίποτα, κι εκείνος, αντί να την εγκαταλείψει, την συγχώρησε σιωπηλά.

Και κάθε φορά που ο πόνος τον κυρίευε,

έπνιγε το παράπονο, έσφιγγε τη γροθιά του, και έμενε εκεί, δίπλα της, θυσιάζοντας τη γαλήνη του, για την αγάπη που του είχε δώσει κάποτε απλόχερα.

Ζουν μαζί, δυο ψυχές δεμένες από αγάπη και πληγή, κι εκείνος την αγαπά ακόμα, παρόλο που πονάει, σαν να είναι προορισμένος να θυσιάζεται για εκείνη,

ακόμα κι αν η καρδιά του αιμορραγεί σε κάθε ανάσα. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ: 

Το ποίημα Θυσία απεικονίζει την αφοσίωση του άνδρα, που, παρά την προδοσία, μένει δίπλα στη γυναίκα που αγαπά με όλη του την ψυχή. Η αγάπη του είναι τόσο ισχυρή που τον οδηγεί να θυσιάσει τη δική του γαλήνη και να παραμερίσει τον πόνο του, προκειμένου να διατηρήσει την παρουσία του δίπλα της. Παρά την εσωτερική πληγή, εξακολουθεί να τη συγχωρεί, προσφέροντάς της τη στήριξή του χωρίς καμία απαίτηση ή παράπονο.

Η γυναίκα φαίνεται να έχει μετανιώσει για την προδοσία της, όμως δεν κάνει κάποια προσπάθεια να επανορθώσει, ίσως επειδή νιώθει ότι η συγχώρεση του άνδρα είναι ήδη μια υπερβατική πράξη αγάπης. Ωστόσο, ο άνδρας παραμένει «βράχος», αποδεχόμενος την πληγή ως μέρος της αγάπης του.

Η εικόνα του άνδρα που «θυσιάζεται» παρουσιάζει την έννοια της αληθινής αγάπης, που δεν εγκαταλείπει, ακόμα και όταν πονάει. Το ποίημα αναδεικνύει τη δύναμη της ανιδιοτελούς αγάπης, που αντέχει τις δοκιμασίες, παραμένοντας πιστή ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. 

Γρηγόρης Εξουζίδης